Mila: “Van de toiletpot naar de kookpotten, en weg is mijn eetlust!”

13/09/2021

Onlangs ben ik op bezoek geweest bij een koppel vrienden die te ver weg wonen om ze regelmatig te zien. We hadden afgesproken in hun nieuwe huis, dat ik dus nog niet gezien had.

Na de warme ontvangst vroeg ik hen of ik even naar het toilet mocht gaan: de heenrit was echt te lang. Vanuit de keuken wezen ze naar de deur: “het is daar”. Ik haastte me dus naar het kleinste kamertje. Alleen was het kleinste kamertje bij hen alles behalve een klein kamertje.

Ik kwam terecht in een langgerekte ruimte.

Het toilet stond vlak aan de ingang aan de linkerkant. En voor het toilet, een paar meter leegte. Dan waren er kasten, de wasmachine en heel veel spullen. En helemaal achteraan in de ruimte, die schat ik zo’n acht meter lang was, een enorme pompbak om je handen te wassen.

Ik haatte het om daar te plassen. Ik had het gevoel dat ik geen privacy had. Ik was bang dat mijn billen koud zouden worden in die grote, tochtige gang. Toen ik aan het eind van de kamer mijn handen ging wassen, zag ik dat een glazen deur uitgaf op de tuin. Het was echt niet tof.

Ik heb kilometers gelopen!

Het aperitief dronken we rechtopstaand in de keuken en toen alles klaar was, vroeg mijn vriendin me om haar te helpen de tafel in de tuin te dekken. En ze wees naar dezelfde deur als eerder. Maar wat vreselijk. Ik moet kieskeuriger zijn dan ik dacht. Maar het stoorde me om heen en weer te lopen met mijn handen vol eten, terwijl ik telkens voorbij het toilet kwam.

In de richting van de tuin ging het nog. Je kijkt niet naar links, dat is alles. Maar als je weer naar de keuken gaat, is het onmogelijk om niet telkens het toilet te spotten. En van de toiletpot naar de potten en pannen gaan, scherpte niet meteen mijn eetlust aan. Als ik dit huis had moeten kopen, zou ik allang scheidingswanden rond het toilet gezet hebben.

Ik hield me de hele middag in om niet terug te gaan om te plassen.

Ik was te beschaamd bij het idee dat één van hen de tafel zou afruimen of een tandenstoker zou gaan halen en zou vergeten dat ik op de porseleinen troon zat. Ik wilde niet dat hun toilet een rariteitenkabinet zou worden. Want, ik ken mezelf: behalve naar hen zwaaien, zou ik niets durven zeggen. Help.