Mila: “Ik ben begonnen met slakken te rapen… en zo op het braakliggende terrein hiernaast te gooien”

30/07/2021

Zoals gewoonlijk in de zomer moeten we strijd leveren met vliegjes die rond de fruitschaal cirkelen en de keuken inpalmen wanneer het warm is. Maar dit jaar zal ik je niet verbazen wanneer ik je zeg dat de grote vakantie regenachtig is, veel te regenachtig.

En mijn vijanden van deze zomer zijn niet de vliegjes, maar wel slakken.

Ik had niet eens tijd om mijn bloemen te planten of al was er niets meer over. Enkel nog drie armzalige stengels zonder ook maar één enkel blaadje. Het is een schande. Ik begon met het verzamelen van de naaktslakken ‘s morgens en ‘s avonds. En ze in het braakliggende terrein hiernaast te gooien. De vliegreis van de schaalloze buikpotigen. Maar dat bleek niet genoeg.

Dus probeerde ik ze weg te werken zonder de natuur te schaden.

Mijn zus gaat elk jaar op kruistocht om de slakken te redden en ons ervan te overtuigen ze niet te vergiftigen met de befaamde blauwe chemische korreltjes. De zin die ze eindeloos herhaalt werkt bij mij het beste: "Denk aan de kleine egeltjes die straks je vergiftigde slakken zullen opeten." Overtuigend. En het is dus meer om eventuele egels te helpen die mijn tuin kunnen doorkruisen dan om mijn opstandige zus te gehoorzamen, dat ik de kant-en-klare chemicaliën laat vallen.

Ik dacht dat de eierschalen ze zouden afschrikken, maar dat bleek niet het geval.

De slakken moeten gemuteerd zijn en nu verlekkerd zijn op omelet. Dus probeerde ik het glas bier dat de vijand moest verdrinken. Ik had nog wat Jupiler over die ik kocht voor de Euro 2021: onze voetbalnederlaag zou nog veranderen in een overwinning in mijn tuin, daar was ik van overtuigd. Maar dat deed het niet. Geen denken aan. Er kwamen steeds meer slakken. Het vooruitzicht van het feest had de troepen ongetwijfeld van ver gelokt: Waar is da feestje? Zucht.

Eerlijk gezegd, toen ze over mijn pleisterwerk begonnen te klimmen en mijn terras innamen, werd ik gek.

Ik kon ze niet meer zien.En toen was ik boos op de egels omdat ze niet kwamen opdagen voor een gezond, biologisch feestmaal. Dus strooide ik slakkenkorrels rond de oude, trieste stengels van mijn bloemen. Ik denk dat ik dezelfde fonkeling in mijn ogen kreeg als Gargamel toen hij de Smurfen aan het sollen was.

Helaas voor mij belde, precies op de dag dat ik de korrels strooide, mijn zus.

Ze was onderweg, niet ver van mijn huis en kwam dag zeggen. Ik raakte in paniek. Ze is zo vermoeiend met haar preken waarin ze ons van alles beschuldigt, dat ik naar de tuin rende om al het blauw dat zichtbaar was bij elkaar te harken. Ik wil echt niet de les gespeld worden en gebombardeerd worden met verwijten. En toen, terwijl ik razendsnel alles opraapte wat ik kon, kwam het idee in me op: wat als ik ook een paar blauwe korrels in haar koffie zou doen?

Hoe dan ook, slak rijmt op vuilak!