Mila “De stoel ging naar boven, en ik moet toegeven dat het allesbehalve bijzonder was”

23/07/2021

Mijn oude buurman Marcel is terug thuis na maanden in een revalidatiecentrum. Ik was helemaal opgewonden toen de auto van zijn zoon de straat inreed! Als ik geweten had dat ze vandaag zouden komen, had ik vlaggen en wimpels buiten gehangen.

Helaas. Marcel kan zich niet alleen meer verplaatsen en is verre van genezen. Om ervoor te zorgen dat zijn vader ondanks alles terug thuis zou kunnen wonen, heeft zijn zoon een traplift laten installeren op de trap van de bel-etage.

Ik amuseer me altijd met Marcel. We schelen misschien 45 jaar, maar dat heeft ons nooit belet om grapjes met elkaar uit te halen. Ik denk zelfs dat het dat is wat hij leuk vindt als we elkaar zien. We lachen.

Ik heb dus niet geaarzeld om hem te plagen met zijn nieuwe traplift.

Ik zei hem dat hij geluk had! Dat dit beter was dan een abonnement bij een attractiepark. Hij kon voortaan thuis een adrenalinekick krijgen!Vergeet je armen niet in de lucht te steken he Marcel, wanneer je zetel de afdaling inzet!" Woohoo! Hij zuchtte.

Hij zei dat het ding hem een arm en een been gekost had.

Jammer. Maar ja, één arm in de lucht is al beter dan niks. Daarna zei hij me dat die adrenaline er ook niet van zou komen: tussen het moment dat hij de gordel vastmaakt en het moment dat hij beneden is, heeft hij de tijd om een krijswoordraadsel in te vullen. Jammer. Je vergeet dan ook beter niks boven. Je hebt heel de voormiddag nodig voor een heen- en terugrit.

Omdat hij me goed kent, bood hij me een gratis ritje aan.

Ik vond het zo schattig. Een ritje in de manege, een ritje met de auto en nu een ritje met de traplift. Het leven kabbelt voort. Ik heb natuurlijk snel ingestemd, in mijn handen geklapt en mijn gordel vastgemaakt. Het moet plezant blijven en ik wou dat hij aan ons dacht en opnieuw moest glimlachen wanneer hij zelf zijn traplift gebruikte.

Ik zette mijn dikke billen dus in de lederen zetel. “Ennnn actieeee!” De zetel begon met zijn beklimming van de trap en ik moet toegeven dat het niet geweldig was. Ik bedacht me ook dat mijn benen maar net voorbij de muur konden. Terwijl ze op de voetsteunen stonden, kwamen ze bijna tegen de trap.

Je hebt echt plaats nodig voor zo’n installatie.

En kleine voetjes. Ik moest denken aan Drisella, de schoonzus van Assepoester: met haar grote voeten zou ze nooit investeren in een traplift. Extra drama.

Toen ik aankwam op de overloop, was ik als Marcel: hij in zijn rolstoel, ik in mijn in de lucht hangende zetel. Dezelfde positie, dezelfde hoogte. Mijn knieën tegen zijn knieën. Mijn voeten tegen zijn voeten. Ik lachte naar hem. Één stoel is goed, maar twee stoelen, da’s zoveel beter. Een stoel voor bompa’s was er al, maar voortaan was er ook een stoel van Marcel!