Mila “Ik, levendig: ze zullen onze plaats nooit afpakken!”

21/07/2021

In mijn straat is niet iedereen gelijk voor de wet. De bewoners aan de andere kant van het asfalt hebben allemaal een parkeerplaats. Voor hun woning hebben ze meerdere meters privéterrein voordat de stoep begint. Ze kunnen zich gewoon voor de deur parkeren. Even aan het stuur draaien en hop, ze zijn gerust.

Zij die, net zoals ik, aan de rechterkant van de straat wonen, hebben het minder makkelijk. De stoep voor onze huizen begint op 12 cm van de gevels. Geen borduur. Geen hoogteverschil. Enkel een witte lijn die eraan moet herinneren dat de stoep daar begint. We hebben dus geen andere keuze dan ons op de stoep te parkeren. Zo is het. En iedereen weet dat.

Alleen zal dat waarschijnlijk niet meer lang zo zijn. Dankzij mij. Ik verklaar me nader.

Ik heb nog eens naar de gemeente gebeld om te klagen over de m² stoep die in puin ligt voor mijn deur, naar aanleiding van de bekabelings- en aansluitingswerken. Al maanden wordt er beloofd dat die hersteld zal worden. En dus surft de dame van de stadsplanning naar Google Streetview om een zicht te krijgen op dat fameuze beschadigde trottoir. En toen kreeg ik spijt van mijn telefoontje.

Ze nam aanstoot aan de wegindeling en het gebrek aan respect voor de verkeersregels.

Zo dicht bij de huizen op de stoep parkeren, dat was niet acceptabel. "Zodra je bestratingsprobleem opgelost is, zet ik mijn tanden in dat probleem." Toen besefte ik dat je in het leven eerst moet nadenken voor je je mond opentrekt en luid begint te klagen. Ik wilde een vlak en proper trottoir en in plaats daarvan ging mijn parkeerplaats afgepakt worden. Door mijn eigen toedoen.

Ik mompelde dat het niet zo dringend was, maar het was al te laat.

Het is bijna lachwekkend: al die administratieve dossiers die nooit vooruitgaan zoals je zou willen en waarvoor je met je hoofd tegen de muur bonkt, en dan dat ene dossier waarvan je hoopt dat het op de bodem van een vuilnisbak verdwijnt maar dat daarentegen op tijd behandeld zal worden. Zucht.

Dus moest er nagedacht worden. Bezinning. Want voorkomen is beter dan genezen.

Dus besloot ik de paar buren waarvan bekend was dat ze altijd nieuwsgierig waren, te waarschuwen. "Levend krijgen ze onze plaats nooit afgenomen." Ik veroorzaakte wat deining. Ik vuurde de troepen aan. En ik ging dan rustig naar huis. Het buurtcomité en de opruiers zouden zich ermee gaan bemoeien als er iets gebeurde. Het is gewoon dat onze comfortzone belangrijk voor ons is. Ook onze parkeerzone. Slechts 4 meter moeten lopen van de kofferbak van de auto naar de voordeur is ons o zo dierbaar.

Nee, nee, het is besloten. We gaan het trottoir niet veranderen.

Zelfs niet wanneer we geïntimideerd worden. Nu ja, ik zal me verschuilen achter mijn buren, die nergens bang voor zijn, zeker niet voor de burgemeester. Ik zal applaudisseren vanop mijn wankele stoeptegels. Er moeten nu eenmaal mensen zijn die op de stoep wachten om voor de echte helden te applaudisseren!