Mila: “Vind je ook dat mijn vriend gek is?”

19/07/2021

Ik was aan het babbelen met mijn vriend Paul, met een glas op het terras. Ik vertelde hem over mijn problemen bij de werken aan mijn terras. De vertraging, de onvoorziene kosten, de onorthodoxe werkwijzes van de aannemer. Hij kwam net uit een renovatie van twee jaar, en begreep mij.

Alex Suprun

Hij liet me op zijn smartphone de voor- en na-foto’s zien. Een geweldige verbouwing. En toen zag ik plots het enorme gebouw achteraan in de tuin. Wat was dat voor een ding? Het was mooi gebouwd, dat wel, maar wat had hij aan zo’n magazijn?

Zoals gewoonlijk gingen mijn hersens sneller dan het gesprek toeliet. Dus terwijl hij nog uitleg gaf over de enorme kelder die was omgebouwd tot een master suite met een douche en alle snufjes, was ik al mijn hersens aan het pijnigen.

Zou Paul een dealer zijn?

Misschien was hij van plan een clandestiene crossfit-zaal te openen? Of om cannabis te kweken, veel cannabis, uit het zicht? Misschien ging hij kunstvoorwerpen verhandelen die hij voor de duur van de transacties zou moeten opslaan? Of om binnen die vier muren muren discrete, snode orgieën te organiseren?

Erger, een nostalgicus!

Hij maakte een einde aan mijn gedram. "En daar, achteraan in de tuin, staat een enorme garage om mijn oudjes te stallen. Ik kon het niet helpen me oma, opa, oom Alfred en tante Paulette in te beelden, vastgebonden en gekneveld, wachtend op hun lot op het koude beton. De oldtimers van Paul natuurlijk! Waarom heb ik daar niet eerder aan gedacht? Liefdevol opgeblonken motorkappen, te goed verzorgde lederen interieurs, motoren die ronken tot zijn grote jolijt.

Hij is gek, die Paul!

"En dus bouwde je een magazijn om auto’s te stallen? Ik kon de teleurstelling in zijn ogen zien. Ik geef toe dat ik, behalve een verzameling smurfen die ik op mijn 5e begon en op mijn 6e weer opgaf, en een passie voor pins tijdens mijn puberteit, nooit veel verzameld had. Dus, nee, ik begreep het niet echt. Ik wist wel dat als ik zijn vrouw was geweest, ik gek geworden zou zijn.

Ik kan me niet inbeelden hoeveel geld er besteed werd om deze oldtimeropslagplaats te bouwen. Natuurlijk kost het minder om smurfen en pins te verzamelen. Een schoendoos en we zwijgen erover. Omdat ik hem erg graag heb, Paul, ging ik toch mee in zijn denkwijze. Ja, ja, een goed idee, die garage. En ik dacht minzaam aan zijn heilige vrouw.

Maar uiteindelijk is dat toch niet zo erg?

Toch ging het misschien wel goed met haar. Het is toch waar! We hebben allemaal wel eens TV-programma’s gezien waarin de bewoners ons meenemen op een rondleiding door hun huis, dat helemaal gewijd is aan hun verzameling elektrische treinen, Zwitserse klokken en andere koekoeksklokken, of hun collectie objecten van Johnny Halliday. Het had dus veel erger kunnen zijn.

En als Paul op een dag afscheid moet nemen van zijn oldtimers (je weet maar nooit!), dan heb ik een paar gekke ideeën om in zijn oor te fluisteren over een nieuwe functie voor zijn magazijn. Eigenlijk, ik denk dat ik uiteindelijk toch veel gekker ben dan Paul!