Mila: “Mijn kat en mijn muur, met tandpasta als oplossing”

12/07/2021

Wie regen zegt, zegt modder. Wie modder zegt, zegt sporen, echt overal. Zelfs op de nieuwe crepi van mijn huis. De schuldige? Mijn dierbare kat. Onmogelijk voor hem om van de vensterbank te springen zonder te steunen tegen de muur. En natuurlijk brengt hij graag wat tijd door op elke vensterbank van de achterbouw. Een feest, dat kan je je wel inbeelden.

Gijs Coolen

Dus tel ik de pootafdrukken die het witte pleisterwerk sieren. En het maakt me triest. Het blijft niet eens een jaar perfect. Sommige van de afdrukken zijn zo duidelijk dat je bijna zou denken dat ik ze met een sjabloon aangebracht had. Andere zijn waziger en lijken gewoon vlekken. Lelijk, lelijk, lelijk.

Ik steek zelfs mijn kleine harde borstel niet meer weg. Van alle dingen die ik geprobeerd heb, is die het meest efficiënte. Hop, een druppeltje afwasmiddel. Hup, heet water. Hup, wat fysieke inspanning. En als ik goed geschrobd heb, laat ik water uit de tuinslang over de schoongemaakte muur lopen.

Kärcher of niet?

Mijn broer raadde me aan om een hogedrukreiniger te gebruiken, maar als persoon die op gevaar (en moeilijkheden) anticipeert, dacht ik dat daarmee het pleisterwerk zou kunnen barsten. Erger nog, de hogedrukreiniger zou kleine stukjes pleister kunnen verwijderen. En in dat geval zijn er niet veel oplossingen mogelijk.

Dus doe ik het rustig aan. Maar ik vrees dat het witte pleisterwerk mijn aanvallen toch niet lang zal weerstaan. En ik erger me. Want ja, ik had geaarzeld om het lichtgrijs of muisgrijs te verven. Wat de kleine ellende van het dagelijks leven waarschijnlijk beter verborgen zou hebben, niet?

Ik neem het mijn kat kwalijk.

Het is toch waar. Ik kijk toe hoe hij van richel naar richel springt, over dunne muren loopt, als een gek springt om zijn doel te bereiken. Een machtige katachtige in mijn tuin. En plots, geen elegantie meer. Geen beweeglijkheid. Geen moeite. Het is alsof hij het met opzet doet. Alles bij elkaar heeft hij 1.30 meter om naar beneden te springen en hij doet het zonder lichtheid, waarbij hij erop let dat elke poot aan de wand blijft kleven.

Ik stel me voor dat alle Lucifers van de wereld graag zien dat hun Assepoester hun rotzooi schrobt en opruimt voor ze hen een dubbel rantsoen eten voorschotelt. Zucht.

Tandpasta op mijn muur!

Als mijn afwasmiddel ooit niet meer werkt, kan ik altijd met mijn borstel schrobben met bleekmiddel. Of dennenharszeep. Of zoutzuur. Nog gekker is het om de vlekken te lijf te gaan met een mengsel van zuiveringszout en tandpasta. Witte tanden en een schone gevel: in wezen dezelfde strijd!

Als intussen de zon weer in ons leven zou kunnen komen en de kat mijn vensterbanken zou willen verlaten om zich in het gras te gaan wentelen, zou ik echt gelukkig zijn!