Mila: “Mijn vingers hingen vol bij het binnenhalen van het wasgoed… bah!”

10/06/2021

Ik ben één van de gelukkigen die een tuin heeft. En achterin de tuin zijn er lijnen gespannen waarop ik de was kan laten drogen. Wanneer het mooi weer is, zijn die getooid met veelkleurige wasspelden die, van ver bekeken, lijken op verstijfde vlinders…

Ja, wat mij betreft is één van de prettige kanten van de zomer om de was van de lijn te komen halen, gedroogd in de frisse lucht en doordrenkt met de geur van verse planten. Het lijkt altijd alsof het wasgoed dat de tijd heeft genomen om buiten te drogen, net iets zachter aanvoelt dan het wasgoed dat in de droger heeft gezeten. Alsof er stukjes van de zon in zijn blijven hangen. Alsof er schitteringen van de lucht op afgedrukt zijn.

Waslijnen, ken je ze echt?

Deze waslijnen, die je nooit echt bewonderd hebt, hebben een stalen kabel die voorkomt dat ze het begeven onder het gewicht van nat wasgoed. De omhulling van hoogwaardig pvc maakt ze kleurvast en voorkomt dat je witte jurk of beige broek groene, gele, blauwe of rode strepen krijgt. Eenvoudig en doeltreffend.

Nostalgie…

Toen de kinderen klein waren, gebruikten we ze vaak om hutten te bouwen. Een paar lakens over de evenwijdige touwen gooien en dat was het. Ik moest enkel nog beslissen of we Ali Baba’s grot zou binnengaan of de schatkamer van meedogenloze piraten. Als ze zeggen dat het leven aan een zijden draadje hangt, dan hingen onze zomeravonturen aan vier donkergroene draadjes, stevig bevestigd aan betonnen palen.

Baaaaaah!

Het was dus met veel plezier dat ik laatst de gedroogde dekbedovertrekken van de waslijn haalde. Ik was net bezig de derde op te vouwen toen ik mijn vingers in iets slijmerigs en nats stak. Ik huiverde van walging. Ik liet het overtrek vallen om naar mijn hand te kijken, alleen om te zien wat mijn hersenen al begrepen hadden.

Uitwerpselen van duiven. En niet zo maar een beetje. Over het hele dekbedovertrek. Shit! (vergeef me de uitdrukking, maar kom zeg…) Twee mogelijkheden: ofwel moet een mitrailleurduif mijn wasgoed voor een vijandelijke linie hebben aangezien. Bijziende artillerist. Of, een onfortuinlijke duif voelde in volle vlucht een stevige diarree opkomen en had geen andere keus dan zich op mijn lakens te laten gaan. Je zou kunnen zeggen: de reden doet er niet toe.

Zou het misschien goed nieuws kunnen zijn?

Ik raapte met keukenrol op wat ik kon en het ongelukkige hoeslaken ging terug in de was. Ik dacht dat, misschien, in feite, mijn geluk aan het veranderen was. Meestal schijten duiven letterlijk op mij. In mijn haar of op de kraag van mijn jasje. Er was iets te zeggen voor een progressie in het opnieuw in evenwicht brengen van mijn karma. O wat hou ik van de zomer en zijn belofte van betere dagen!


Terug naar het nieuwsoverzicht