Mila: “Het gebouw van mijn ex en mijn klok…”

3/05/2021

Ik kom vaak voorbij aan het grote gebouw waarin mijn geliefde, die niet langer mijn geliefde is, naartoe getrokken is.

Ehud Neuhaus

Ik weet het, ik zou ‘mijn ex’ kunnen schrijven. Maar hoe vreselijk is het, die twee letters voor iemand van wie je hield en die alles voor je betekende. Twee letters die op de tong slaan als een zweep. Ja, ik weet het: om te genezen is het geen goed idee om daar voorbij te wandelen. Maar ik doe het toch. Begrijpe wie begrijpen kan.

Een klok van mij, daarboven…

Ik kijk naar het enorme gebouw dat wie weet hoeveel families huisvest. Tientallen harten die nu dichter bij zijn hart kloppen dan het mijne. Tussen die ontelbare ramen, het zijne. En daar, achter het glas, zijn nieuwe thuis. En een beetje van mij… De klok die in onze woonkamer stond, en die nog steeds, elders, met dezelfde regelmaat de uren en minuten wegtikt. Alsof er niets gebeurd is. Die groene planten die ik al zingend water gaf. Die grijze bank waar we in hingen. En al die dingen die deel van ons uitmaakten.

Ja, je hebt gelijk

Het is niet de moeite om het me te vertellen. Ik ben echt een apart geval. Ik weet het. Maar het maakt me van streek, dat appartement dat ik niet ken en waarin ik toch nog een beetje besta. Ik heb alles veranderd wat ik kon in mijn interieur. Ik heb hier en daar wat dingen toegevoegd. Maar ik heb toch precies dezelfde klok als hem gekocht. Gek, ja.

Ik hou van het idee dat onze tijd hetzelfde is en dat we misschien tezelfdertijd kijken hoe laat het is. Je weet wel, zoals geliefden die te ver van elkaar zijn en besluiten om elke avond op dezelfde tijd naar de maan te kijken. Liefdesverhalen zitten vol met onverklaarbare dingen en objecten vol emoties. Zo is het nu eenmaal. En op een moment dat ik graag terug zou gaan in de tijd, is deze klok een mooi symbool van deze pijn die ik achter me aan sleep.

Een identiek ritme…

Misschien zullen we er op een dag om lachen dat we dezelfde klok in twee exemplaren hebben. Op een andere plaats, een andere ruimte-tijd. Ze zeggen dat er vele levens in een mensenleven zijn. En weet je wat? Ik denk dat ik zal voorstellen om ze allebei te houden. Om eraan te herinneren dat onze twee harten, ook al zijn ze al lang gescheiden, in feite nooit zullen ophouden te kloppen op het ritme van dezelfde wijzers. Een afspraak. Misschien. Ooit.


Terug naar het nieuwsoverzicht