Mila: “De verbijsterende levensstijl van mijn collega!”

1/04/2021

Ik bracht de namiddag door bij een collega. We hadden beslist om op het gemak een vervolg te breien aan onze babbel tijdens de middagpauze. Ik was al onderweg toen ik een sms kreeg: “bel niet aan op nummer 30. bel me wanneer je er bent.” Ik had nochtans haar adres ingegeven in mijn gps en ze had wel degelijk nummer 30 opgegeven…

Ik belde haar dus toen ik aankwam, en ze kwam me ophalen.  Als een goed makelaar wees ze naar de twee aanpalende huizen waar we voor stonden en begon haar uitleg. Nummer 32 is het huis van haar ouders. Op nummer 30 wonen haar grootouders. Achter het huis, achteraan in de tuin, staan twee appartementen. Nummer 32 is van haar zus. Op nummer 30, woont zij. Er kwam maar één woord in me op: help!!

Gruwel! Alles behalve dat!

Ze vond het geweldig om zo te wonen en ik denk dat ze hoopte dat ik er ook zo over dacht. Maar nee, nee, nee. Ik vond het helemaal niet geweldig. Ik zag mijn (weliswaar geweldige) oma al 3 keer per dag bellen om de soep op te halen of de frambozenmousse die ze als vieruurtje voor me had gemaakt… Ik kon me al voorstellen dat mijn ouders en mijn zusje (ook schatjes!) commentaar hadden op wat ik op mijn terras doe en met wie… Nee bedankt, echt niet. Voor een week vakantie, geen probleem. Maar in het dagelijkse leven, onmogelijk.

Voortdurende spionage!

Ik moest denken aan mijn psychiater die altijd zegt dat je afstand moet nemen om volwassen te worden. Hier zou ze haar werk hebben. Meer familieclan dan dit overleef je niet. Ik werd begroet door opa achter zijn raam. Ik keek toe hoe haar nichtjes de chocolaatjes opaten die ze hadden meegebracht voordat ze naar hun kant van de tuin renden. Ik had aan mijn voeten de hond liggen van haar ouders, die aan haar was toevertrouwd terwijl zij op weekend waren. Maar hoe krijg je daar nog adem? Wat als ze naakt in de zon wil roken? Of een vreemde uitnodigen, gewoon voor de lol? Afschuwelijk.

Zij ziet enkel voordelen…

Ieder doet om de beurt boodschappen voor de andere families. Elk trekt om de beurt het onkruid uit in de tuin. Ze ruimen om de beurt op bij hun grootouders. Ze hebben een kalender die het leven van de 4 families regelt. Tijdswinst en alles wordt geregeld.

Viva la libertà!

Eens terug thuis, nog aan het stuur van mijn auto, zei ik bij mezelf dat ik echt gehecht was aan mijn vrijheid. Ik ben er zelfs trots op. Ja, ik verkies om vaak druk en ongeorganiseerd te zijn, maar wel vrij. Mijn bloemen planten waar ik maar wil, spontaan binnenspringen bij mijn oma en naar de winkel gaan zonder het risico te lopen door iemand te worden uitgescholden als ik vanilleyoghurt neem in plaats van aardbei. De sleutel tot geluk is ook de sleutel tot je thuis, niet?!


Terug naar het nieuwsoverzicht