Mila: “Als verse vrijgezel herontdek ik mijn bed!”

21/02/2021

Al twee nachten woon ik opnieuw alleen, en hoewel sommige zaken moeilijk te beheersen zijn, zijn er andere die me meteen goed deden: ik heb opnieuw een groot bed, helemaal voor mij alleen. En dat is heel cool.

Yuris Alhumaydy

Herinner je je de scène in de film “Home alone” waarin Kevin het bed van zijn ouders gebruikt als springkasteel, met een emmer popcorn in de hand? Dat is ongeveer het gevoel dat ik had. Ik kan opnieuw doen wat ik wil met mijn bed. Er koekjes eten zonder me zorgen te maken om kruimels. Er lezen met de kinderen zonder erop te moeten letten of er boeken achterblijven onder de lakens. De kat op bed laten voor onverwacht knuffels. Met mijn bed doen wat ik wil, wanneer ik wil.

Mijn bed, een zone zonder grenzen!

Daarnaast heb ik mijn comfortzone verdubbeld. Letterlijk. Jarenlang heb ik op één helft van het matras geslapen, vlakbij de onzichtbare maar duidelijk aanwezige grens die aangaf dat ik me op zijn grondgebied begaf. En dat ik grensposten overschreed. Want helaas voor mij vond hij het verschrikkelijk dat ik tegen aan hem lag ‘s nachts, te zeer verstrengeld in de armen van Morpheus om nog zin te hebben in mijn armen rond hem. Voor mij, gemaakt om ‘s nachts kort tegen elkaar of zelfs op elkaar te liggen, was die afbakening van het grondgebied echt een domper.

Reizen!

Voortaan doe ik mezelf dus een plezier door te reizen naar de vier hoeken van het bed. Om in te nemen wat gisteren nog “zijn plek” was. Ik ga op ontdekkingstocht. Ik eigen me elke cm² van het matras en het donsdeken terug toe. Vannacht heb ik zelfs mijn westelijke gebied verlaten om een beetje uit te wijken naar het Oosten, om in slaap te vallen in het midden van het bed. Als een kleine zeester met mijn armen en benen uitgestrekt naar alle hoeken.

Ik heb om de beurt gekozen voor het platte kussen, het zacht opgebolde kussen en het dikke kussen. Alle kussens die het bed rijk is, zijn voortaan van mij. En ik mag op elk van hen kwijlen zonder me daarvoor te moeten schamen.

Nu nog onze lakens vervangen…

Ik heb de tijd nog niet gehad om dat te doen na zijn vertrek. Ik moet eraan denken. Het is nodig en symbolisch. Zo hangt zijn spook niet meer rond onder de dekens en verdwijnt zijn geur uit mijn nachten. Het is dus een stuk makkelijker om iemand uit je bed te bannen dan uit je hart, dus laten we ervan profiteren!


Terug naar het nieuwsoverzicht