Mila: “Een ongelooflijke schat kwam uit de lucht gevallen, voor mijn deur!”

11/01/2021

Onlangs heb ik een zetel binnen gehaald die een buur op het trottoir gezet had. Geen onbeduidend model. Neen. Een chique en statige zetel.

Een zetel in Napoleon III-stijl, zoals je ze ziet in de kastelen die we tijdens de zomer bezoeken, met een fotocamera in de hand. Een brede zit, geflankeerd door armleuningen, een hoge rug met daarbovenop een houten sculptuur, gebogen poten en een met klinknagels omrande stof.

Eerste knuffel

Ik heb bij mijn buurman aangebeld om te vragen of hij zeker van de zetel af wou. Je weet maar nooit. Misschien wou hij de zetel gewoon luchten? Maar hij was blij dat hij zo snel weg was. Hij vroeg of ik gezien had dat hij beschadigd was. Dat geeft niet. Ik nam hem in mijn armen (de zetel, dat mag) en ik zette hem in het midden van de woonkamer. Gewoon om hem in detail te kunnen bekijken.
Hij heeft al heel wat billen gezien!

De stof die de rug bedekt, is helemaal gescheurd. Hij was losgekomen uit de nagels die hem strak moesten houden. De zitting had op sommige plaatsen hetzelfde probleem. Gerafelde en uitgerokken. En de kleur was vervaagd en de stof op de armleuningen helemaal versleten. Hij was ook niet meer zo zacht onder mijn billen. Teveel ellebogen en billen hebben hun tol geëist. Maar het hout was perfect. Een beetje te donkerbruin voor mijn smaak, maar in perfecte staat.

Restaureren of origineel laten?

Ik heb besloten om hem voorlopig te laten staan, bij de bank, en rustig na te denken over de mogelijkheden. Ik heb geen zin om veel geld uit te geven om deze uit de lucht gevallen zetel op te lappen, maar ik weet zeker dat ik een goed idee zal vinden. Tegelijkertijd denk ik bij mezelf dat zijn charme misschien net bestaat uit de sporen van de tijd. Het heeft iets artistiek. Typisch het soort zetel die je in het atelier van een geniale schilder vindt.

Mijn kat, artistiek als hij is…

Hoe dan ook, de zetel staat al drie dagen in de woonkamer. En al drie dagen lang vleit de kat zich op de donkerrode bekleding. En hij is niet verlegen. Ik vind hem niet rustig opgekruld in de zetel. Meneer ligt languit gerekt. Tentoongespreid. Menheer voelt zich in zijn nopjes. Ongelooflijk maar waar: hij heeft nergens anders geslapen sinds de zetel in huis staat. Misschien een manier om me te laten weten dat hij veel liever Napoleon dan Popcorn genoemd wordt. Dat hij ook een veroveraar is en dat hij eindelijk een plaats heeft die hem waardig is. Of dat hij ook de ziel van een Toulouse-Lautrec heeft. En dat hij in feite de neef van de Aristokatten is. Je weet maar nooit.

Één ding is zeker: hij is blij met mijn vondst. Je ziet, soms liggen er schatten voor het rapen!


Terug naar het nieuwsoverzicht