Mila: “Ik had bijna het mooiste parket ter wereld verknoeid!”

24/09/2020

Gisterenavond waren we uitgenodigd voor een wijndegustatie bij de baas van mijn man. Een heel chique programma. En ik vertel je er meteen bij: mondaine avondfeestjes, wijn en ik, dat gaat niet samen. Ik was er enkel om mijn man een plezier te doen.

Uiteraard was het salon van onze gastheer even chique als de uitnodiging. Een enorme balzaal. Zoveel m² als je maar wil. Een belachelijk grote oppervlakte! Ik had in mijn leven nog nooit zo’n groot salon gezien. Behalve in films natuurlijk. Wanneer Belle met het Beest danst of wanneer Keizerin Sissi aan de arm van de keizer wandelt. Zie je wat ik bedoel?

Op naar middernacht!

Mijn man, glas in de hand, gaf me een knipoog. Hij is een kameleon. Hij past zich in een seconde aan zijn publiek aan. Ik verveel mij. Dus glimlach ik en zoek toevlucht in mijn gedachten in afwachting van het moment dat ik kan vluchten. Ik ben een beetje een andere soort Assepoester, zeg maar. Terwijl zij hoopte dat de klok van middernacht niet zou slaan, kan ik niet wachten om die twaalf slagen te horen.

Boorhamernaaldhakken?

En het is op dat moment, al dromend van de vrouw met de glazen muiltjes, dat ik plots aan iets vreselijks denk. Sinds onze aankomst, had ik niet één keer mijn pumps geluid horen maken op het parket. Afschuw! En wat als mijn naaldhakken, die niet meer zo nieuw zijn, sporen nalaten in het dure parket? Koud zweet. Snel, ik moet al mijn gewicht van mijn hakken halen en op de tippen van mijn voeten blijven staan. Discreet keek ik naar het parkethout rond mij. Oef, geen sporen te bespeuren. Ik beeldde me al een pad met kleine gaatjes in het zachte hout in. Een drama.

Magisch parket!

Het moet gezegd, dat parket leek even dik als zacht. Hoe kan hout nu zo’n indruk maken? Ik had me graag op handen en voeten gezet om er eens aan te voelen, maar ik heb me ingehouden. Alle collega’s van mijn echtgenoot waren daar. Doorgaan voor de zatte vrouw die instort, dat was geen goed idee! Ik heb het parket dus geïnspecteerd vanop 1m62 hoog. 72, met mijn hakken aan. Hij leek niet gevernist. Wel zacht en onbehandeld. En ongelooflijk fluweelzacht. Niet zoals de dunne en harde Quick-Step in ons salon, of course.

De eeuwige vraag…

Dat is natuurlijk de eeuwige vraag: investeer je beter in “heel mooi en heel duur” en ziek worden van enkel al het idee om dat “heel mooi en heel duur” te beschadigen? Of kies je beter voor “tof en niet duur” zonder je zorgen te hoeven maken om dat “tof en niet duur” te moeten beschadigen?

Onze Quick-Step, is al 10 jaar oud.

Toen we hem legden, hadden we geen geld meer voor renovatiewerken. Het was “in afwachting van beter”. En hij ligt er nog altijd. De eeuwige achtervolgingen tussen hond en kat. Met de step rond de eettafel. Circuit voor kleine autootjes. Geïmproviseerde danspartijen en stoelendansen. Deze vloerbekleding heeft alles meegemaakt! En ik heb mij er nooit zorgen om gemaakt. Wanneer ik mijn hoge hakken uittrek, is het niet uit angst om de vloer te beschadigen. Het is om me te ontspannen en mijn voeten onder de dijen van mijn man te schuiven in de zetel! Ja, ik ben eerder uit dat hout gesneden. En dat gaat me goed af!


Terug naar het nieuwsoverzicht