Mila: “Een duistere ontdekking onder mijn terras en keuken…”

Op het oude terras ligt een grote gietijzeren plaat waaraan ik nog nooit echt aandacht besteed heb. De tafel bedekt ze voor de helft en de stoelen verstoppen ze bijna volledig. Ze maakt dus deel uit van het decor. Zonder meer. Uiteraard heb ik ze lang geleden al eens opgeheven om de ruimte te inspecteren.

Onder het deksel zit een anderhalve meter diepe put die niet breder is dan de plaat. Een soort reservoir dat indertijd waarschijnlijk diende om regenwater op te vangen. Maar de regenpijp van het dak, die vroeger naar het reservoir leidde, bestaat ondertussen niet meer en er blijft slechts een blinkende, zwarte plas over op de bodem van het gat. Aangezien we het terras gaan vernieuwen, hadden we besloten dat het slim zou zijn om deze ruime opnieuw te gebruiken: een regenwaterreservoir, dat is ecologisch en economisch.

Verschrikkelijk, ik heb een verborgen waterreservoir!

Één van de aannemers die we contacteerden, nam de moeite om de ruimte echt te inspecteren. En in realiteit reiken de vier muren niet tot op de bodem. Één ervan stopt in de helft en geeft uit op een andere ruimte. Een tweede reservoir dat op zijn beurt tot onder de keuken doorloopt. Ik veronderstel dat sommigen onder u dat zien als goed nieuws. Mij deed het compleet panikeren.

De tegels waarop ik mij begeef om de afwas te doen en de aardappelen te schillen, is daarmee niet vol verankerd in de grond. Verschrikkelijk. Ik voel graag de grond onder mijn voeten. Dus om dan te vernemen dat de vloer op een vide rust, maakt mij niet meteen blij. En het idee dat er zich onder de vloer binnenkort water bevindt, maakt me ook niet blij.

Vaarwel, zwart gat!

U weet dat ik een rijke verbeelding heb en met volle gemak drama’s zie voor ze plaats vinden. En  de vloer van de keuken die tot pannenkoekenbeslag smelt of water dat alles onder de tegels van het terras infiltreert, vind ik beiden geen ideaal scenario. De aannemer heeft uitgelegd dat effectief de waterdichtheid onderzocht moet worden van de muren die tientallen jaren droog gestaan hebben. En dat voor alle veiligheid de overloop en andere aansluitingswerken opnieuw uitgevoerd moeten worden.

We vullen alles op!

Van de voorgesteld opties heb ik die van de vulgrond onthouden. De put zal gaandeweg opgevuld worden met de aarde die afgevoerd moet worden wanneer we het terras vergroten. Ik zou duizend keer liever hebben dat het zwarte gat gewoon verdwijnt. Het is jammer voor de regenwaterput, maar we kunnen er later een andere plaats voor zoeken.

Ondertussen heb ik bijna haast om de werken te laten starten. Ik loop op de toppen van mijn tenen en zet geen voet meer op het gietijzeren deksel. Ik heb al zitten denken. Het zou toch een ongelooflijk goede schuilplaats zijn voor elke zichzelf respecterende boosdoener. Een psychopaat (twee zelfs) zou er zich kunnen verstoppen en me bij de enkels grijpen om me voor altijd te doen verdwijnen. “De putmoordenaar”. Als de pers er goed garen van kan spinnen, is het geen goede zaak voor mij!


Terug naar het nieuwsoverzicht