Mila : “Help! Mijn oude getrouwe meubel pakt zijn biezen!”

Thuis, om te schrijven aan mijn pc, zit ik op een minuscuul taboeretje in gevlochten plantaardige vezels. Dat is omdat mijn computer op een laag meubel geïnstalleerd is en dat enkel dat taboeretje ervoor zorgt dat ik lager kan zitten dan de tafel laag is. Volgt u mij nog?

Deze ochtend heb ik het gemeten, special voor u. 22 cm hoog. Dat is weinig voor wie de wereld graag van bovenuit ziet, maar zittend op dat taboeretje bevind ik mij in een kikkerpositie, en dat verlicht mijn rugpijn. En bovendien is het kleine zitje al in mijn leven sinds mijn kindertijd. Ik heb enkel de rugleuning verwijderd omdat mijn achterwerk dan makkelijker ook naast het zitvlak een plaats kan vinden. Geen commentaar graag.

Absolute onrust!

U vraagt zich af waarom ik u spreek over zaken die, strikt genomen, enkel mij aanbelangen. Wel, omdat ik wanhopig ben! Mijn geliefde taboeretje begint de geest te geven. Vezeltje per vezeltje komen de verbindingen los en het vlechtwerk begint overal te rafelen. De oorzaak ligt bij zijn gevorderde leeftijd, mijn te zware zitvlak en de kat die er graag zijn nagels in zet.

Hallo? Gepetto?

Ik heb echt alles op alles gezet door sterke lijm op de onderkant van de zitting te smeren in een poging om de vezels aan elkaar te kleven en ze zo lang mogelijk proberen vast te houden. Maar dat bleek een maat voor niets en ik ga op zoek moeten om een plek te vinden om het te laten repareren. Geen sprake van om het weg te gooien. Er moet toch ergens een soort Gepetto zijn in de buurt. Een meneer die graag werkt met hout en natuurlijke vezels.

Toen ik klein was, ding ik naar vlechterijen. Heel leuk. De biezen bevochtigen om ze soepel te maken en ze door de stevig in de houten bodem bevestigde takken te leiden. Manden, ik heb er heel wat meegebracht! Exotische. Stevige. Bohemien. Authentieke. Zoals mijn geliefde taboeretje. Ooit, wanneer ik tijd heb (ik kan altijd dromen), keer ik misschien terug naar die passie. En dan leer ik, waarom niet, ook de kunst van het vlechten, die aloude weeftechniek.

Dat leeft en kraakt!

Het is zo leuk wanneer men deze bijzonder charmante meubels kan repareren en de voorkeur geven aan handwerk. Opvullen. Vlechten. Natuurlijke vezels zijn zo mooi! Palmbladeren, zeegras, rotan, rijststro en dan vergeet ik er nog. Geen twee identieke uitvoeringen. Geen twee compleet dezelfde tinten. En bovendien is hout zoals ons, het leeft, het kraakt, het werkt. Dus, als oude takken onder elkaar, begrijpen en steunen we elkaar.


Terug naar het nieuwsoverzicht