Mila: “Mijn man keek vertederd naar een schep…”

Voor het eerst in weken ben ik gaan winkelen met mijn man. We zijn naar een groot plantencenter geweest. Bloemen, planten, potten, materiaal, decoratie: een klein paradijs. Op een slakkengangetje duwden we onze kar door de winkel. Niet omdat er veel volk was…

Maar omdat mijn man om de twee meter wel eens stopte om iets te bewonderen. Zo zag ik hem vertederd kijken naar een schep, daarna naar een tuinklauw met telescopisch handvat. Terwijl ik de kar bewaakte, keek ik hoe hij ze testte, woog en aaide. “Prachtig!” Ik weet het. Mijn man droomt van zulk mooie, gloednieuw en stevig gereedschap. Een mooie werkbank waarop alles zijn plekje heeft. Een muur waaraan elk object proper opgehangen kan worden.

Een rib uit ons lijf

Ik heb zijn pogingen om mij te overtuigen ook goed begrepen: “Met die tuinklauw zal je nooit meer last hebben van je rug, prinses!” Ja, maar nee. Ik heb hem gevraagd eens naar de zwarte cijfers te kijken die in het vet op het etiket staan. “Ah ja, zo veel.” Zo veel, ja. Dat alles kost ons een rib. En met een rib minder, wordt tuinieren ook wat moeilijker. Nog eens twee meter verder hield hij halt bij een automatische oprolbare tuinslang. “Daarmee zou je je bloemen zo gemakkelijk water kunnen geven, schat!” Mijn antwoord was simpel: “Etiket?”. Een bedrag van 3 cijfers. Met een rib komen we niet meer toe.

De perfectie van imperfectie

Ik ken hem zo goed. Hij volgt zijn hart en doet impulsieve aankopen. Als ik hem niet tegenhoud, komen we buiten met een bladblazer, een thermische bosmaaier en een rekening in het rood. Laat het duidelijk zijn: ik ben alles behalve gierig. Maar eerlijk, ik zie het nut er niet van in om dat allemaal te kopen. Ik heb het gewoon niet nodig! Ik ben heel blij met mijn tuinslang die zich nergens aan oprolt. Ik berg hem op in een mand onder de wasbak, zoals een reptiel in de mand van een slangenbezweerder.

Mila versie 2.0

Ik werk al tien jaar met dezelfde materialen en dat gaat goed. Mijn favoriete hark heeft zelfs geen handvat meer! Maar wanneer mijn vingers zich rond de ijzeren tanden sluiten, transformeer ik helemaal. Ik word tegelijkertijd Wolverine en Edward Scissorhands. Ik trek onkruid moeiteloos uit en met drie uithalen breng ik mijn bermen weer in model. Dit oude stuk ijzer doet wonderen!

Als hij er even over nadenkt, moet mijn man wel blij zijn: als ik iets heb wat mij aanstaat, heb ik niets anders nodig! En dat geldt ook voor hem…


Terug naar het nieuwsoverzicht