Mila in lockdown: “Ongewenste Rambo op bezoek”

Mijn dochter wekte me bij zonsopgang. Er zat een muis in haar kamer. Ze was hier 100% zeker van, want ze had het beestje nog zien voorbijtrippelen. Ze zou ook nooit meer naar bed gaan totdat dit mysterie opgelost was…

Photo by Ricky Kharawala on Unsplash

Met mijn bril half op de neus, begon ik aan de inspectieronde. Terwijl ik tussen de kussens en andere knuffels die op de slaapkamervloer bezaaid lagen, zat te rommelen, bleef onze kat onbewogen. Ze stond zo recht als een ‘i’ op het roze tapijt. “Ik denk niet dat hier een muis woont”, zeg ik nog tegen mijn dochter. “De kat zou anders opgewonden raken.”

Wat een idiote kat!

Ik stond op het punt om de zoektocht te staken, en plots zag ik hem, geperst in een hoek achter het bed. Er volgde een slopend spelletje verstoppertje. Ik verplaats de meubels naar links, de muis kiest voor rechts. Mijn idiote kat bewoog intussen geen centimeter… Grote hulp, dankjewel!

“Ik? Ik heb niets gehoord…”

Ik gaf het op. En beloofde mijn dochter dat we de zoektocht later zouden hervatten. Natuurlijk, toen ik wakker werd, zwoeren de mannen in het huis dat ze niets gehoord hadden van onze muizenjacht. “Dat klopt, ja.” Lockdown of niet, sommige dingen blijven bij het oude… 48 uur lang heb ik gezocht, gepiekerd en zelfs gedacht dat het om een tovermuis ging. Tot ik de kat tekeer hoorde gaan!

Ik zag die kleine muis door haar klauwen glippen. Verbazingwekkend. De muis te pakken krijgen, kon zelfs zij niet. Ik had zelfs zin om te applaudisseren! Vervolgens sprong het knaagdier pardoes één van mijn laarzen in. “Mijn uitgelezen kans”, dacht ik…

Teleurstelling…

Ik loop de tuin in en schud de laars heen en weer. Niets. De muis, die ik intussen Rambo had genoemd (2 dagen overleven in een afgesloten jungle, da’s niet niets!), had weer een manier gevonden om me te snel af te zijn


Terug naar het nieuwsoverzicht