Mila in lockdown: “Mijn nieuwe kader zit vol verrassingen…”

Ik heb altijd van mijn tuin gehouden. Maar nu aanbid ik het perkje. Ik hou, meer nog dan anders, van elk grassprietje en elke paardebloem die het mos kleurt. Ik weet hoe gelukkig we mogen zijn, in deze tijd van opsluiting, om een buitenruimte voor onszelf te hebben. Om ons uit te kunnen strekken in alle richtingen, om te kunnen genieten van de zon en om te kunnen ademen onder het blauw van de lentehemel…

Mijn dochter en ik zijn naar buiten gegaan om te gaan knutselen. Missie van de dag: het maken van een kader om boven het grote bed te hangen. Mijn man had hiervoor zelfs groen licht gegeven.

De achtergrond bestond uit pagina’s die uit een groot boek werden gescheurd. Ik had een beetje moeite, moet ik bekennen, om het boek uit elkaar te kunnen scheuren. Eén voor één werden ze naast en boven elkaar gelijmd, zodat ze precies op de millimeter goed stonden. Dat alleen al was stijlvol. Wit, zwart. Van een afstand zou je denken dat tuinmieren een militaire parade op papier aan het houden waren.

Kleuren overal

Vervolgens werd de schaar erbijgehaald. Om kleine stukjes gekleurd papier uit te knippen, om zo het gebladerte van onze grote boom te bouwen. Roze hier, oranje daar. Een beetje zoals vuurwerk, met kleur in alle richtingen. En met zwarte stiftlijnen om de stam te belichamen.

“Alles wat je nodig hebt, is woorden van liefde”. Een kleurrijke liefdesboodschap aan de voet van de boom. Plots realiseerde ik me dat de pagina’s van de roman die als achtergrond fungeren, over het uiteenvallen van een relatie gaat. Ook niet ideaal om boven ons grote bed te hangen…


Terug naar het nieuwsoverzicht